psychoza maniakalno - depresyjna

Wpis

czwartek, 14 lipca 2011

Psychoza maniakalno - depresyjna

sychoza maniakalno-depresyjna, nazywana obecnie przez psychiatrów chorobą afektyw ną dwubiegunową, jest poważnym zaburzeni psychicznym. W przeciwieństwie do ciągłej de s/7 uogólnionej (określanej jako depresja jednob' gunowa) psychoza maniakalno-depresyjna char" teryzuje się cyklicznym wahaniem nastroju wzmożonego podniecenia do rozpaczy. Zmia nastroju u różnych chorych przebiegają rozmaici Niekiedy fazę maniakalną od fazy depresyjnej roz dzieła kilka lat, a czasem zmiany następują cz~ ciej: 3-4 razy do roku. U niektórych pacjentów zmiany okresu depresji i manii następują po sobie ciągle i szybko. Rzadko epizod psychozy maniakalno-depresyjnej może zdarzyć się tylko raz wżyciu. Jeżeli zdarzy się powtórnie, to zwykle nastąpią dalsze. Na ogół faza depresyjna trwa dłużej niż maniakalna i ma tendencję do częstszego wystę­powania; cykle są nieprzewidywalne. Trudno precyzyjnie ustalić ilu ludzi choruje na psychozę maniakalno-depresyjna, ponieważ wie­le przypadków nie jest objętych leczeniem. Po­datność na tę chorobę obu płci jest jednakowa. Wiele przemawia za tym, że choroba ma podłoże genetyczne, ale źródło jej pozostaje wciąż nie­pewne. Objawy są najwyraźniej wynikiem zabu­rzenia równowagi chemicznej w mózgu i pozo­stają poza kontrolą świadomości. Choroba nie tylko zaburza normalny tryb życia, ale także może stanowić zagrożenie życia. Około 20% chorych na psychozę maniakalno-depresyjna popełnia sa­mobójstwo, zwykle gdy przechodzą z jednej fazy choroby do drugiej i czują się zdezorientowani. Około 11 % pacjentów decyduje się na samobój­stwo w czasie pierwszych 10 lat od rozpoznania choroby.Na szczęście nastąpił ostatnio duży postęp w le­czeniu tej choroby. W większości przypadków uda­je się ją leczyć farmakologicznie, jak też innymi rodzajami terapii.Zaburzenia psychiczne występują w dwóch głównych postaciach: jako choroba afektywna dwubiegunowa I i II. Mają one prawdopodobnie różne podłoże genetyczne. W postaci I obie fazy choroby są bardzo silnie wyrażone. W postaci II faza maniakalna ma przeważnie przebieg łagodny (określany często jako stan hipomaniakalny), nato­miast depresja może być łagodna lub ciężka. Trud­niejsza diagnostycznie choroba afektywna dwubie­gunowa II często bywa rozpoznawana błędnie jako uogólniona depresja. Okresy remisji w tej postaci choroby są rzadsze i krótsze niż w postaci I. Ma ona często charakter rodzinny i nieco gorzej pod­daje się leczeniu. Jest też częstszą postacią psychozy maniakalno-depresyjnej.Psychoza maniakalno-depresyjna bywa czasem uznawana za sezonową chorobę afektywną, w któ­rej depresja występuje późną jesienią lub w zimie, cofa się na wiosnę i przechodzi w fazę maniakalną lub hipomaniakalną latem. Mniej więcej 1 na 5 przypadków psychozy ma­niakalno-depresyjnej rozpoczyna się w dzieciństwie lub wieku młodzieńczym. Młodzi ludzie częściej niż pacjenci dorośli mają omamy (halucynacje) i urojenia, częściej też choroba bywa rozpoznawa­na u nich błędnie. Najczęściej choroba występuje u młodych ludzi między25. a35. rokiem życia. U mężczyzn pierwszym epizodem częściej bywa stan maniakalny, u kobiet - depresja. U tych ostat­nich często fazę maniakalną poprzedza kilka po sobie następujących kolejnych faz depresji. Z upły­wem lat nawroty depresji zarówno w postaci I, jak i II stają się częstsze i trwają dłużej.

Szczegóły wpisu

Tagi:
brak
Kategoria:
Autor(ka):
adminero
Czas publikacji:
czwartek, 14 lipca 2011 10:04